ИСТИҚЛОЛИЯТИ ДАВЛАТӢ ВА АМНИЯТИ ИЛМӢ – ТАЪЛИМӢ: НАҚШИ ҲАМКОРИҲОИ СТРАТЕГИИ ТОҶИКИСТОН ВА ӮЗБЕКИСТОН ДАР ТАЙЁР НАМУДАНИ КАДРҲОИ МУОСИР

Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҳамчун дастоварди бузурги таърихӣ ва сиёсӣ, барои мардуми тоҷик оғози марҳилаи нави давлатдорӣ ва заминаи ташаккули ҷомеаи муосир гардид. Тоҷикистони соҳибихтиёр имконияти мустақилона муайян намудани сиёсати давлатӣ ва низоми миллии худро дар соҳаҳои сиёсат, иқтисодиёт, иҷтимоиёт, фарҳанг, илм ва маориф мутобиқ ба манфиатҳои миллӣ ва талаботи замон пайдо намуд.
Дар миёни самтҳои афзалиятноки рушди давлат таҳсилоти олии касбӣ мавқеи хос дорад, зеро сатҳи рушди он ба сифати сармояи инсонӣ ва дар натиҷа ба иқтидори иқтисодӣ, илмӣ, иҷтимоӣ ва идоракунии кишвар таъсири мустақим мерасонад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ, рушди босуръати технологияҳои рақамӣ ва афзоиши рақобати байналмилалӣ давлате метавонад рушди устувори худро таъмин намояд, ки ба дониш, илм, малака ва қобилияти эҷодии шаҳрвандони худ такя мекунад.

Маҳз ҳамин воқеият мафҳуми сармояи инсониро ба яке аз мафҳумҳои калидии рушди муосир табдил додааст. Агар дар гузашта иқтидори давлат бештар тавассути захираҳои табиӣ, истеҳсолӣ ва иқтисодӣ арзёбӣ мешуд, имрӯз дониш, қобилияти таҳлил, сатҳи маърифат, малакаҳои касбӣ, саводнокии рақамӣ ва тавоноии навоварии инсон низоми нави арзёбии иқтидори миллиро муайян менамоянд. Сармояи инсонӣ танҳо маҷмуи донишҳои касбӣ нест. Он фарҳанги меҳнат, масъулияти шаҳрвандӣ, қобилияти мутобиқшавӣ ба тағйирот, тафаккури мустақил ва омодагӣ ба омӯзиши пайвастаро низ дар бар мегирад. Аз ин нуқтаи назар таҳсилоти олӣ вазифаи васеътар аз омодасозии мутахассисро ба уҳда дорад. Донишгоҳ бояд муҳите бошад, ки дар он дониш тавлид ва интиқол ёфта, қобилияти таҳлилӣ, тафаккури эҷодӣ ва мавқеи фаъоли шаҳрвандии ҷавонон ташаккул меёбад. Муассисаи таҳсилоти олӣ дар баробари таъмини дониши соҳавӣ бояд донишҷӯро ба фаъолияти мустақилона, таҳқиқоти илмӣ, ҳалли масъалаҳои воқеӣ ва қабули қарорҳои асоснок омода намояд. Дар ин раванд мақоми омӯзгор низ аҳамияти махсус пайдо мекунад. Омӯзгори муосир танҳо интиқолдиҳандаи маълумот нест. Ӯ бояд муҳаққиқ, таҳлилгар, роҳнамо ва ташаккулдиҳандаи фарҳанги илмӣ бошад. Сифати таҳсилот дар бисёр маврид аз сатҳи касбӣ ва илмии омӯзгор, муносибати ӯ ба донишҷӯ ва қобилияти пайвастани назария бо амал вобаста мебошад. Аз ин рӯ, рушди иқтидори илмӣ ва касбии ҳайати омӯзгорон яке аз шартҳои асосии пешрафти таҳсилоти олӣ ба шумор меравад.

Талаботи бозори меҳнат низ ба мазмуни таҳсилоти олӣ таъсири ҷиддӣ мерасонад. Хатмкунандаи муосир бояд на танҳо дониши назариявӣ дошта бошад, балки тавонад онро дар фаъолияти амалӣ истифода барад, иттилоотро таҳлил намояд, бо технологияҳои муосир кор кунад, дар муҳити касбии гуногун ҳамкорӣ намояд ва барои ҳалли масъалаҳои нав иқтидори мустақилона андешидан дошта бошад. Аз ин рӯ, такмили барномаҳои таълимӣ, пайвастани таълим бо талаботи иқтисод ва рушди малакаҳои амалӣ бояд яке аз самтҳои доимии фаъолияти муассисаҳои таҳсилоти олӣ бошад.
Ин масъала барои соҳаҳои иқтисодӣ, молиявӣ, бонкӣ ва баҳисобгирии муҳосибӣ аҳамияти бештар дорад. Рақамикунонии иқтисод, рушди хизматрасониҳои молиявии рақамӣ, истифодаи низомҳои автоматиконидашуда ва таҳлили додаҳо хусусияти фаъолияти касбиро тағйир медиҳанд. Мутахассиси оянда бояд дар баробари донистани асосҳои иқтисод ва молия, дорои саводнокии рақамӣ, малакаи таҳлилӣ ва қобилияти истифодаи технология барои ҳалли масъалаҳои касбӣ бошад. Ҳамзамон, донишҳои фундаменталӣ бояд ҳамчун заминаи устувори касбият ҳифз карда шаванд, зеро технологияҳо тағйир меёбанд, вале қобилияти тафаккури мантиқӣ ва таҳлилӣ арзиши доимӣ доранд.

Дар чунин шароит байналмилалигардонии таҳсилоти олии касбӣ аҳаммияти рӯзафзун пайдо мекунад. Робитаҳои мустақими байни донишгоҳҳо имконият медиҳанд, ки таҷрибаи пешрафтаи таълимӣ омӯхта шуда, ҳаракати академӣ густариш ёбад, барномаҳои муштараки таълимӣ таҳия гарданд ва таҳқиқоти илмии муштарак анҷом дода шаванд.

Ҳамкории байналмилалӣ дар ин маъно на танҳо василаи табодули таҷриба, балки механизми баланд бардоштани сифати таҳсил ва омодасозии мутахассисони ҷавобгӯ ба меъёрҳои муосир мебошад.
Дар ин замина муносибатҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Ӯзбекистон дар соҳаи илм ва маориф аҳаммияти махсус доранд. Муносибатҳои дӯстона ва шарикии стратегии ду кишвари ҳамсоя ба соҳаҳои гуногуни ҳаёти ҷомеа густариш ёфта, маориф ва илм дар миёни самтҳои муҳими ҳамкории дуҷониба қарор гирифтаанд. Наздикии таърихӣ, фарҳангӣ ва ҷуғрофии халқҳои тоҷик ва ӯзбек барои таҳкими робитаҳои академӣ ва илмӣ заминаи мусоид фароҳам меорад.
Раванди рушди чунин ҳамкорӣ дар сатҳи муассисаҳои таҳсилоти олӣ низ ба таври назаррас густариш ёфта истодааст. Дар доираи Форуми ректорони муассисаҳои таҳсилоти олии Тоҷикистон ва Ӯзбекистон масъалаҳои рушди ҳамкории академӣ, барномаҳои муштараки таълимӣ, табодули донишҷӯёну омӯзгорон, таҳқиқоти илмӣ ва инноватсия баррасӣ гардида, барои густариши муносибатҳои байнидонишгоҳӣ санадҳои нави ҳамкорӣ ба имзо расиданд. Ин раванд нишон медиҳад, ки ҳамкории маорифӣ тадриҷан ба яке аз самтҳои муҳими шарикии стратегии ду давлат табдил меёбад. Аҳаммияти чунин робитаҳо танҳо ба натиҷаҳои таълимӣ маҳдуд намешавад. Муҳити академии муштарак барои ташаккули робитаҳои касбӣ, шинохти фарҳангӣ ва таҳкими эътимоди байни ҷомеаҳо мусоидат мекунад. Донишҷӯе, ки дар муҳити таълимии кишвари ҳамсоя қарор мегирад, дар баробари донишҳои соҳавӣ таҷрибаи нави иҷтимоӣ ва фарҳангиро аз худ намуда, қобилияти фаъолият дар муҳити гуногунро инкишоф медиҳад. Бо ҳамин роҳ ҳамкории донишгоҳҳо ба таҳкими робитаҳои инсонӣ ва ташаккули заминаи устувори муносибатҳои дарозмуддат мусоидат менамояд.

Дар ин замина факултети муштараки Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон ва Донишгоҳи давлатии иқтисодии Тошканд аҳамияти махсус касб мекунад. Мавҷудияти чунин сохтори академӣ имконият фароҳам меорад, ки таҷрибаи таълимӣ ва илмии ду муассисаи таҳсилоти олӣ дар як фазои муштарак ба ҳам пайваст гардад. Факултети муштарак метавонад на танҳо ҳамчун сохтори таълимӣ, балки ҳамчун майдони рушди робитаҳои академӣ, касбӣ ва илмии ду кишвар хизмат намояд. Моҳияти чунин ҳамкорӣ дар он зоҳир мегардад, ки донишҷӯ имконият пайдо мекунад донишҳои касбиро дар муҳити васеътари академӣ такмил дода, бо таҷрибаи муассисаҳои таълимии ду кишвар шинос шавад. Барои ихтисосҳои молия ва қарз, кори бонкӣ ва баҳисобгирии муҳосибӣ ин имконият аҳамияти бештар дорад, зеро фаъолияти муосири ин соҳаҳо бо равандҳои минтақавӣ ва байналмилалии иқтисодӣ пайванди мустақим дорад.
Тайёр намудани кадрҳои рақобатпазир бояд ба яке аз натиҷаҳои асосии чунин ҳамкорӣ табдил ёбад. Рақобатпазирӣ маънои онро дорад, ки мутахассис метавонад дониши худро дар шароити гуногуни касбӣ истифода барад, масъалаҳои мураккабро таҳлил кунад, қарорҳои асоснок қабул намояд ва дар баробари тағйироти иқтисодӣ ва технологӣ донишу малакаи худро пайваста такмил диҳад. Бинобар ин, сифати хатмкунанда бояд на танҳо аз рӯи дониши назариявӣ, балки аз рӯи қобилияти татбиқи дониш ва сатҳи омодагии ӯ ба фаъолияти воқеӣ арзёбӣ гардад.

Дар ин раванд рушди таҳқиқоти илмӣ аҳаммияти хос дорад. Донишгоҳ бояд муҳити мусоид барои таҳқиқот фароҳам оварда, омӯзгорон ва донишҷӯёнро ба омӯзиши масъалаҳои муҳими иқтисодӣ, молиявӣ, иҷтимоӣ ва ҳуқуқӣ ҷалб намояд. Таҳқиқоти муштараки Тоҷикистон ва Ӯзбекистон метавонад ба масъалаҳои рушди иқтисоди рақамӣ, сиёсати молиявӣ, соҳибкорӣ, бозори меҳнат, хизматрасониҳои бонкӣ, идоракунии иқтисодӣ ва ҳамгироии минтақавӣ равона шавад. Муҳим он аст, ки натиҷаи чунин таҳқиқот на танҳо арзиши назариявӣ, балки аҳамияти амалӣ дошта бошад.
Ҷалби ҷавонон ба фаъолияти илмӣ низ бояд аз самтҳои муҳими сиёсати муассисаҳои таҳсилоти олӣ бошад. Донишҷӯе, ки аз солҳои аввали таҳсил ба таҳқиқот, конференсияҳо, семинарҳо ва муҳокимаҳои илмӣ ҷалб мешавад, малакаи таҳлил, далелнокӣ ва мустақилона андешиданро бештар инкишоф медиҳад. Ҳамин таҷриба барои ташаккули муҳаққиқони ҷавон ва мутахассисони дорои тафаккури созанда заминаи мусоид фароҳам меорад.
Ҷавонон дар маҷмуъ қувваи асосии сармояи инсонӣ мебошанд.
Аз ин рӯ, сиёсати маориф бояд ба ташаккули насли дорои дониш, касбият, масъулияти шаҳрвандӣ ва ҷаҳонбинии васеъ равона гардад. Арзишҳои миллӣ ва эҳтиром ба давлатдорӣ бояд бо саводи илмӣ, тафаккури мустақил ва омодагӣ ба рақобати касбӣ ҳамоҳанг бошанд. Ватандӯстии муосир дар баробари эҳсоси муҳаббат ба Ватан дар донишомӯзӣ, меҳнати босифат, масъулиятшиносӣ ва саҳмгузорӣ дар рушди ҷомеа ифода меёбад.

Дар баробари ин, рушди технологияҳои рақамӣ ва зеҳни сунъӣ барои таҳсилоти олӣ имкониятҳои нав ва масъулиятҳои ҷиддӣ ба вуҷуд меорад. Платформаҳои электронии таълимӣ, китобхонаҳои рақамӣ, воситаҳои таҳлили маълумот ва технологияҳои зеҳни сунъӣ метавонанд раванди таълим ва таҳқиқотро самараноктар гардонанд. Аммо истифодаи онҳо бояд бо фарҳанги иттилоотӣ, масъулияти илмӣ, ҳифзи маълумот ва риояи меъёрҳои ахлоқӣ ҳамоҳанг бошад. Технология бояд воситаи рушди қобилияти инсон гардад, на ҷойгузини тафаккури мустақил.

Барои факултети муштарак ин раванд имкониятҳои нави таълимиро ба вуҷуд меорад. Ворид намудани мавзӯъҳои марбут ба иқтисоди рақамӣ, молияи рақамӣ, технологияҳои бонкӣ, таҳлили додаҳо ва идоракунии рақамӣ ба муҳтавои таълим метавонад омодагии донишҷӯёнро ба талаботи бозори меҳнати оянда беҳтар намояд. Ҳамзамон зарур аст, ки ин навгониҳо бо омӯзиши амиқи асосҳои назариявии ихтисосҳо пайваст бошанд.

Ҳамкории илмӣ ва академии Тоҷикистон ва Ӯзбекистон метавонад ба рушди дипломатияи илмӣ низ мусоидат кунад. Дар ҷаҳони муосир илм на танҳо воситаи тавлиди дониш, балки яке аз роҳҳои таҳкими муносибатҳои байналмилалӣ мебошад.

Олимон, омӯзгорон ва донишҷӯён метавонанд тавассути лоиҳаҳои муштарак масъалаҳои дорои аҳаммияти умумиро таҳқиқ намуда, барои рушди иқтисодӣ ва иҷтимоии кишварҳо пешниҳодҳои асоснок таҳия кунанд. Чунин муносибат ҳамкории байнидавлатиро аз сатҳи муносибатҳои расмӣ ба сатҳи робитаҳои устувори илмӣ ва касбӣ мебарад.
Аз ин рӯ, густариши ҳамкории донишгоҳҳои Тоҷикистон ва Ӯзбекистонро бояд ҳамчун як раванди дарозмуддат ва дорои аҳаммияти стратегӣ арзёбӣ намуд. Ҳадафи ниҳоии он танҳо афзоиши шумораи барномаҳои муштарак ё чорабиниҳои академӣ нест. Меъёри асосӣ бояд натиҷаи воқеӣ бошад: беҳтар гардидани сифати таҳсил, афзоиши фаъолияти илмӣ, рушди малакаҳои касбии донишҷӯён ва омодасозии мутахассисоне, ки метавонанд дар муҳити миллӣ, минтақавӣ ва байналмилалӣ самаранок фаъолият намоянд.
Дар ин раванд нақши муассисаҳои таҳсилоти олӣ ҳамчун ниҳодҳои ташаккулдиҳандаи ҷомеаи донишбунёд меафзояд. Донишгоҳ бояд талаботи ҷомеа ва иқтисодро дуруст дарк намуда, барномаҳои таълимиро сари вақт такмил диҳад, ҳамкории худро бо бахши воқеии иқтисод тақвият бахшад ва барои рушди илм шароити муносиб фароҳам оварад. Танҳо дар сурати пайвастани таълим, илм ва таҷрибаи амалӣ метавон мутахассиси воқеан рақобатпазир омода намуд.
Истиқлолияти давлатӣ барои Ҷумҳурии Тоҷикистон имконияти ташаккули сиёсати мустақили миллӣ дар соҳаи маориф ва илмро фароҳам овард. Имрӯз масъулияти насли мо аз истифодаи самараноки ин имкониятҳо ва табдил додани онҳо ба натиҷаҳои мушаххаси таълимӣ, илмӣ ва иқтисодӣ иборат аст. Ҷашни 35 солагии Истиқлолияти давлатӣ дар баробари аҳамияти таърихӣ доштанаш, фурсати муносиб барои арзёбии роҳи тайшуда ва муайян намудани вазифаҳои марҳилаи минбаъдаи рушди давлат мебошад. Дар ин марҳила сармоягузорӣ ба инсон, дониш ва илм бояд яке аз самтҳои калидии сиёсати рушди миллӣ боқӣ монад.
Дар ин замина факултети муштарак рисолати муҳим ва масъулияти баланди академӣ дорад. Он бояд муҳите бошад, ки дар он донишҷӯ на танҳо соҳиби ихтисос, балки дорои қобилияти таҳлил, фарҳанги касбӣ, саводнокии рақамӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ гардад. Ҳамзамон, ҳамкории мустақими ду донишгоҳ бояд барои рушди таҳқиқоти илмӣ, табодули таҷриба ва таҳкими робитаҳои касбӣ истифода шавад.
Таҷрибаи ҳамкории Тоҷикистон ва Ӯзбекистон нишон медиҳад, ки робитаҳои таълимӣ метавонанд ба омили муҳими рушди муносибатҳои байнидавлатӣ табдил ёбанд. Донишҷӯёни имрӯза дар оянда мутахассисони соҳаҳои гуногун, олимон, роҳбарон ва ташаббускорони ҷомеа хоҳанд шуд.

Аз ин рӯ, муҳити академие, ки имрӯз барои онҳо фароҳам оварда мешавад, ба сифати муносибатҳои касбӣ ва иҷтимоии фардо таъсир хоҳад расонд.
Дар маҷмуъ, истиқлолияти давлатӣ ва рушди таҳсилоти олии касбӣ робитаи ногусастанӣ доранд. Истиқлолият барои ташаккули низоми миллии маориф замина фароҳам овард, дар ҳоле ки таҳсилоти босифат барои таҳкими иқтидори зеҳнӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоии давлат хизмат мекунад. Дар ин низом сармояи инсонӣ на танҳо натиҷаи сиёсати соҳаи маориф, балки яке аз муҳимтарин омилҳои рушди миллӣ мебошад.

Ҳамкории стратегии Тоҷикистону Ӯзбекистон дар соҳаи таҳсилоти олии касбӣ метавонад ба модели муассири шарикии академӣ дар минтақа табдил ёбад. Пайвастани иқтидори илмӣ ва таълимии ду кишвар, рушди барномаҳои муштарак, таҳқиқоти илмӣ, ҳаракати академӣ ва омодасозии кадрҳои ҷавобгӯ ба талаботи иқтисоди муосир барои ҳар ду давлат манфиати дарозмуддат дорад. Факултети муштарак дар ин раванд метавонад ҳамчун яке аз майдонҳои муҳими татбиқи чунин ҳадафҳо нақши арзанда дошта бошад.
Истиқлолияти давлатӣ танҳо дастоварди таърихӣ нест, балки масъулияти пайваста дар назди наслҳои имрӯз ва фардо мебошад. Ҳифз ва таҳкими он бо дониш, илм, касбият, меҳнати созанда ва тарбияи насли соҳибмаърифат пайванди мустақим дорад. Аз ин рӯ, ҳар як донишгоҳ, ҳар як омӯзгор ва ҳар як донишҷӯ дар ин раванд рисолати худро дорад. Донишгоҳ бо тарбияи мутахассиси соҳибдониш ба ояндаи давлат сармоя мегузорад, омӯзгор бо рушди шахсияти донишҷӯ ба ташаккули ҷомеаи фардо таъсир мерасонад ва донишҷӯ бо дониш ва меҳнати худ ин сармояро ба натиҷаи воқеӣ табдил медиҳад.

Дар ниҳоят, қудрати воқеии давлати соҳибистиқлол на танҳо дар захираҳои моддӣ, балки дар неруи зеҳнии он ифода меёбад. Давлате, ки ба илм, маориф ва инсон сармоягузорӣ мекунад, метавонад рақобатпазирии худро таҳким бахшида, ба тағйироти ҷаҳонӣ бо эътимод посух диҳад. Аз ҳамин ҷост, ки рушди таҳсилоти олӣ ва густариши ҳамкориҳои илмӣ ва академии Тоҷикистону Ӯзбекистонро метавон на танҳо вазифаи муҳими соҳаи маориф, балки саҳми стратегӣ дар таҳкими иқтидори инсонӣ, рушди иқтисодӣ ва ояндаи устувори ду кишвари дӯст ва ҳамсоя арзёбӣ намуд.
Хулоса, ҳамин тариқ, таҷрибаи даврони соҳибистиқлолии Тоҷикистон собит месозад, ки рушди таҳсилоти олӣ ва ташаккули сармояи инсонӣ аз ҷумлаи омилҳои калидии таҳкими давлатдорӣ, рушди иқтисодию иҷтимоӣ ва таъмини рақобатпазирии миллӣ ба шумор мераванд. Истиқлолияти давлатӣ барои ташаккули сиёсати мустақил ва пайгиронаи соҳаи маорифу илм заминаи устувор фароҳам оварда, вазифаи асосии муассисаҳои таҳсилоти олиро аз омода намудани мутахассисони дорои дониши муосир, тафаккури таҳлилӣ, малакаҳои касбӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ иборат гардонидааст.
Дар ин раванд, таҳсилоти олии касбӣ бояд на танҳо ба интиқоли дониш, балки ба рушди иқтидори зеҳнӣ, таҳқиқоти илмӣ, навоварӣ ва омодасозии мутахассисоне равона гардад, ки қобилияти мутобиқ шудан ба тағйироти босуръати иқтисодӣ, технологӣ ва иҷтимоиро доранд. Маҳз пайванди дониш бо амалия, илм бо истеҳсолот ва таҳсилот бо талаботи бозори меҳнат метавонад сифати сармояи инсониро муайян намуда, заминаи рушди иқтисоди донишбунёдро таҳким бахшад.

Ҳамкории стратегии Тоҷикистон ва Ӯзбекистон дар ин самт дорои аҳаммияти вижа мебошад. Тавсеаи робитаҳои байни муассисаҳои таҳсилоти олӣ, табодули академӣ, татбиқи барномаҳои муштараки таълимӣ, таҳқиқоти илмӣ ва омодасозии кадрҳо имконият медиҳад, ки иқтидори илмӣ ва таълимии ду кишвар ба манфиати рушди устувор ва таҳкими муносибатҳои дӯстона истифода шавад. Факултети муштарак метавонад ҳамчун намунаи амалии чунин ҳамкории академӣ арзёбӣ гардад, зеро дар он омодасозии мутахассисони соҳаҳои молия, фаъолияти бонкӣ ва баҳисобгирии муҳосибӣ бо назардошти талаботи иқтисоди муосир ва таҷрибаи ду кишвар сурат мегирад.
Дар баробари ин, рақамикунонии таҳсилот ва ворид намудани технологияҳои муосир, аз ҷумла зеҳни сунъӣ, ба раванди таълим тақозо менамояд, ки муҳтавои барномаҳои таълимӣ пайваста такмил дода шавад. Мутахассиси асри XXI бояд на танҳо соҳиби ихтисос, балки дорои саводи рақамӣ, қобилияти таҳлил, кор бо иттилоот, таҳқиқоти мустақилона ва омодагӣ ба омӯзиши пайваста бошад.
Аз ин рӯ, вазифаи минбаъдаи сиёсати давлатӣ дар соҳаи таҳсилоти олӣ бояд ба таҳкими робитаии илм, маориф ва иқтисод, баланд бардоштани сифати омодасозии кадрҳо, густариши ҳамкориҳои байналмилалӣ ва фароҳам овардани шароити муносиб барои рушди иқтидори ҷавонон равона гардад. Ҷашни 35-солагии истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо марҳилаи муҳими сиёсиву таърихӣ, балки фурсати арзёбии дастовардҳои бадастомада ва муайян намудани самтҳои нави рушди сармояи инсонӣ низ мебошад.
Дар маҷмӯъ, истиқлолияти давлатӣ, таҳсилоти босифат ва сармояи инсонӣ се унсури ба ҳам пайвастаи рушди устувори давлати муосир мебошанд. Ҳар қадар низоми таҳсилоти олии касбӣ ба талаботи иқтисоди донишбунёд, илм, технология ва бозори меҳнат мутобиқ гардад, ҳамон қадар имкониятҳои кишвар барои таҳкими иқтидори миллӣ ва таъмини рушди дарозмуддат бештар мешаванд. Дар ин замина, идомаи ҳамкории илмӣ ва академии Тоҷикистону Ӯзбекистон на танҳо ба омодасозии кадрҳои соҳибкасб, балки ба таҳкими фазои ягонаи илмӣ ва таълимӣ, густариши муносибатҳои дӯстона ва бунёди ояндаи устувори ду кишвари ҳамсоя мусоидат хоҳад кард.

Бойматова Д.П. – номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ, дотсент, декани факултети муштараки Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон