Ҳифзи арзишҳои миллӣ – омили пояндагии миллат!

Арзишҳои миллӣ рукни асосии ҳастии ҳар миллат ба шумор мераванд. Онҳо таҷассумгари таърих, фарҳанг, забон, анъана, урфу одат ва ҷаҳонбинии мардум мебошанд. Миллате, ки арзишҳои худро эҳтиром ва ҳифз мекунад, метавонад истиқлолият ва ягонагии худро устувор нигоҳ дорад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва рушди босуръати техника ва технология масъалаи ҳифзи арзишҳои миллӣ аҳамияти махсус касб намудааст, зеро таъсири фарҳангҳои бегона метавонад ба коста гардидани худшиносии миллӣ оварда расонад.

Арзишҳои миллӣ маҷмӯи суннатҳо, одобу ахлоқ, забон, либоси миллӣ, фарҳанги маънавӣ, таърихи гузаштагон ва мероси адабиву фарҳангӣ мебошанд. Онҳо дар тӯли асрҳо ташаккул ёфта, таҷрибаи ҳаётии наслҳоро дар худ таҷассум мекунанд. Забони модарӣ, эҳтироми калонсолон, меҳмоннавозӣ, ватандӯстӣ ва эҳсоси масъулият нисбат ба ҷомеа аз ҷумлаи арзишҳои муҳими миллии мо мебошанд.

Арзишҳои миллӣ на танҳо хотираи гузашта, балки роҳнамои имрӯз ва фардои миллат низ ҳастанд. Онҳо барои тарбияи насли ҷавон заминаи маънавӣ фароҳам оварда, ҳисси ифтихор ва худшиносиро тақвият мебахшанд.

Забон пояи асосии фарҳанг ва омили муттаҳидсозандаи миллат аст. Бо забон таърих, адабиёт ва суннатҳои мардум аз насл ба насл интиқол меёбанд. Агар забон коста гардад, арзишҳои миллӣ низ зери хатар қарор мегиранд. Аз ин рӯ, омӯзиш ва рушди забони модарӣ, истифодаи дурусти он дар тамоми соҳаҳо ва ҳифзи покизагии забон вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди худогоҳ мебошад.

Оила нахустин мактаби тарбияи инсон аст. Маҳз дар муҳити оила кӯдак бо одоб, эҳтиром, меҳру муҳаббат ва анъанаҳои миллӣ ошно мегардад. Агар дар оила ба арзишҳои миллӣ таваҷҷуҳ зоҳир шавад, фарзандон низ онҳоро эҳтиром менамоянд.

Мактаб низ дар ташаккули ҷаҳонбинии миллӣ нақши муҳим мебозад. Омӯзиши таърих, адабиёт ва фарҳанги миллӣ дар муассисаҳои таълимӣ ба ҷавонон имкон медиҳад, ки решаҳои худро бишносанд ва нисбат ба сарнавишти миллат масъулият эҳсос намоянд.

Имрӯз ҷаҳон ба як фазои ягонаи иттилоотӣ табдил ёфтааст. Интернет ва воситаҳои ахбори омма фарҳангҳои гуногунро ба ҳам меоранд. Ин раванд, аз як тараф, имконияти рушди илму фарҳангро фароҳам меорад, аммо аз ҷониби дигар, метавонад ба фаромӯш шудани арзишҳои миллӣ сабаб гардад.

Аз ин рӯ, вазифаи ҷомеа дар он аст, ки миёни рушди замонавӣ ва ҳифзи суннатҳои миллӣ тавозунро нигоҳ дорад. Мо бояд аз дастовардҳои ҷаҳонӣ истифода барем, аммо дар айни замон ба асолати фарҳангии худ содиқ бимонем.

Ватандӯстӣ яке аз арзишҳои олии миллӣ мебошад. Муҳаббат ба Ватан, ҳифзи истиқлолият ва саҳмгузорӣ дар ободии кишвар нишонаи худшиносии баланд аст. Миллате, ки ватандӯстиро дар қалби фарзандонаш ҷой медиҳад, ояндаи дурахшон дорад.

Ҳифзи арзишҳои миллӣ на танҳо вазифаи давлат, балки масъулияти ҳар як шаҳрванд мебошад. Ҳар шахс бо рафтор, гуфтор ва фаъолияти худ метавонад дар пойдории фарҳанг ва суннатҳои миллӣ саҳм гузорад.

Ҳифзи арзишҳои миллӣ шарти асосии бақои миллат ва кафили рушди устувори ҷомеа мебошад. Дар шароити тағйирёбии босуръати ҷаҳон, мо бояд решаҳои худро фаромӯш накунем. Бо эҳтиром ба таърих, забон ва фарҳанги худ метавонем ояндаи устувор ва пурифтихор бунёд намоем.

Арзишҳои миллӣ чароғи роҳнамои миллатанд. Агар ин чароғ фурӯзон бошад, миллат роҳи худро гум намекунад. Аз ин рӯ, ҳар яки мо бояд дар ҳифз ва густариши арзишҳои миллӣ саҳмгузор бошем, то ки наслҳои оянда низ аз ин мероси гаронбаҳо баҳравар гарданд.

Зунунова Гулбаҳор Камолиддиновна,

ассистенти кафедраи риёзӣ – табиатшиносии муосир